“Doordat je bij Codam leert te leren, hoef je als opleider dus niet te kijken naar kennis die iemand in het verleden heeft vergaard. Het idee dat je alleen kunt leren programmeren als je een topper bent in wiskunde, is een verkeerde aanname. Er loopt ongelooflijk veel onontdekt talent rond en de wereld van technische educatie is nog steeds een wereld van vooral jonge mannen.

Terwijl innovatie juist ontstaat wanneer een diverse groep mensen - jongens en meisjes van verschillende leeftijden en achtergronden - zich buigen over een probleem. Maar die mensen voldoen niet aan de traditionele plaatjes en opleidingseisen.”

Bij Codam Coding College zijn er daarom geen opleidingseisen. “En we gaan nog verder”, vervolgt Giron. “Wij vinden dat geld geen belemmering mag vormen om je te ontwikkelen. Daarom brengen wij aan de studenten geen collegegeld in rekening. Dat wordt betaald door Stichting Codam. En ook de studietijd mag geen beperkende factor zijn. Om alle benodigde vaardigheden te ontwikkelen denken wij dat je 3,5 jaar fulltime bezig zult zijn.

Om alle benodigde vaardigheden te ontwikkelen denken wij dat je 3,5 jaar fulltime bezig zult zijn

Wie heel snel is, kan het wellicht in twee jaar doen. Die mogelijkheid is er natuurlijk. Maar als je er vijf jaar voor nodig hebt, dan is dat ook goed.” Wel stelt Codam andere eisen. “Je moet de wil hebben om deze opleiding te voltooien en een professioneel programmeur van topniveau te worden. En dat vereist, naast een flinke dosis creativiteit, heel veel doorzettingsvermogen.”

Wie aantoont over dat doorzettingsvermogen te beschikken, krijgt vervolgens alle kansen om zijn of haar talenten te ontwikkelen. “Dat gebeurt deels in het gebouw van Codam op het Marineterrein in Amsterdam en deels op locatie bij bedrijven tijdens twee verplichte stages.”

De laatste stage van een half jaar, vindt plaats aan het eind van de opleiding. “Het is onze ervaring dat studenten tijdens die laatste stage een contract aangeboden krijgen. En vaak krijgen ze ook aanbiedingen van andere bedrijven. Het Codam Coding College is gevormd naar de school “42” in Parijs. De studenten daar kregen per persoon twee banen aangeboden. Ze hoefden niet eens te solliciteren.”


Lees hier de ervaringen van studenten van het Codam Coding College!

“Dit is zo gaaf!”

“Die online test die je moet doen om te kijken of deze opleiding iets voor jou is, vond ik echt vet”. De 19-jarige Annelein van Reijen houdt wel van een digitale uitdaging. “Op gegeven moment dacht ik ‘dit is gewoon niet te doen’. Ik wilde per se het hoogste level halen. Dat dat me toen niet is gelukt, stoort me nog steeds.”

“Op de middelbare school heb ik Informatica op vwo-niveau afgerond. Een leuke basis, maar ook niet meer dan dat. Want hier leer je zoveel meer. Dat komt ook omdat dit een heel andere manier van leren is, peer-to-peer. Dat wil zeggen dat er geen docenten zijn maar dat de studenten elkaar steeds een stapje verder helpen. Als ik iets niet weet, vraag ik het een andere student. En als ik het snap, help ik weer iemand anders.”

“Het zijn geen makkelijke opdrachten die je krijgt. Het lukt mij beslist niet direct om iets op te lossen. Sterker nog, ik faal enorm vaak. Maar als het dan uiteindelijk lukt, dan voelt dat fantastisch. In een maand tijd heb ik enorm veel geleerd. Kun je nagaan wat ik na 3,5 jaar allemaal kan. Dan wil ik met mijn skills en mijn connecties voor mezelf beginnen.”


“Het leek te mooi om waar te zijn”

Conchita Lie Kwie Sjoe, 28 jaar, verwacht komend jaar haar studie psychologie aan de VU af te ronden. “Ik was al van plan om als extra vak coderen te gaan volgen toen ik op Facebook het initiatief van Codam tegenkwam. Om eerlijk te zijn leek het me te mooi om waar te zijn; een fulltime opleiding coderen zonder dat je ervoor moet betalen. Ik heb echt gezocht naar de adder onder het gras. Bijvoorbeeld dat je later een percentage van je internship moet afdragen. Maar die adder, die is er dus echt niet.”

“Toen ik ook nog had gelezen over Ecole 42, de Parijse school zonder lesgeld of toelatingseisen die als voorbeeld heeft gediend voor Codam, heb ik me direct aangemeld. Ik wil namelijk absoluut leren programmeren. Als psycholoog kan ik maar één persoon tegelijkertijd helpen. Het zijn vaak toch een-op-een gesprekken. Maar als programmeur kan ik een digitale wereld creëren, bijvoorbeeld een programma dat mensen met psychologische problemen kan ondersteunen bij hun herstel. Door mijn kennis als psycholoog en als programmeur te combineren, kan ik straks veel meer mensen helpen. En dat lijkt me echt geweldig.”


“Ik kan veel meer dan ik dacht.”

Zes jaar geleden kwam de toen veertienjarige Erfan Azizzadehhaghghi als vluchteling naar Nederland. Hij spreekt en schrijft inmiddels vlekkeloos Nederlands. Maar op school ging het minder goed. “Omdat ik weet dat je een diploma nodig hebt, wilde ik juist beginnen met volwassenenonderwijs toen mijn oom opperde ‘is Codam niets voor jou’.”

“Toen ik hier begon, wist ik helemaal niets van programmeren. Met de simpelste dingen was ik uren bezig. Als ik dan nu kijk wat ik in een paar weken tijd allemaal heb geleerd, is dat bizar veel. Op school had ik altijd het idee dat ik niet goed genoeg was. Nu weet ik dat ik daar niet op m’n plaats was. Dit is mijn plaats. Dat komt ook omdat dit geen traditionele school is. Er staat hier niemand voor de klas. Je leert van en met elkaar. Ik heb dus in plaats van één docent wel honderd mensen van wie ik iets kan leren.”

“Opgeven als het moeilijk is, dat doe ik niet. Ik ben van zover gekomen. Vroeger had ik moeite om me te concentreren. Maar hier kan ik urenlang heel geconcentreerd aan een opdracht werken. Dit is mijn kans. Dit is mijn moment. Dit is wat ik wil!