Op welke uitgekomen carrièredroom zijn jullie het meest trots, en waarom?

“Het klinkt misschien heel cliché, maar we zijn er trots op dat we van onze hobby ons werk hebben gemaakt én dat het programma succes heeft. Dit is een droombaan. We kennen elkaar al jaren en hebben al sinds ons viertiende de droom om een programma zoals Streetlab te maken. Daarom filmden we toen al regelmatig. Op de middelbare school bijvoorbeeld daar maakten we schooltelevisie. Dan gingen we in items checken of de leraren de regels wel naleefden. Dat soort dingen. Het is fantastisch dat onze gekke hersenspinsels nu bij een groter publiek aanslaan. Toch kwam onze nominatie voor de Gouden Televizier-Ring als een totale verrassing. Wat er allemaal op ons afkwam, het was echt een rollercoaster. Maar we zaten er wel mooi -vier lulletjes op het gala in Carré- terwijl nog lang niet iedereen van ons had gehoord.”

Hoe belangrijk was het voor jullie om je droom na te jagen?

“Heel belangrijk. Zodanig dat we ook de nodige risico’s hebben genomen voor die droom. Mensen om je heen en jijzelf kunnen natuurlijk wel denken dat je goed bent, maar zeker is dat niet. Dat een zender je programma wil uitzenden is ook een kwestie van geluk hebben en of je de juiste mensen tegenkomt. Maar, we hebben natuurlijk niet stilgezeten voordat Streetlab een feit was. Het was keihard werken. Inmiddels kunnen we alles zelf en filmen en monteren. Heb je eenmaal je droombaan gevonden, dan vóel je dat. Bij ons is het vooral de chemie om samen mooie dingen te maken. Omdat we zo veel lol hebben in wat we doen, voelt het eigenlijk niet als werk. Vóór Streetlab vroegen we ons wel eens af hoe vet het zou zijn als het zou lukken, een eigen televisieprogramma. Nou, het is geweldig.”

Wat is ervoor nodig om je droombaan na te jagen? Hebben jullie tips?

“Heel hard werken en vooral niet bang zijn dat het mislukt. Verder is het een kwestie van de juiste mensen om je heen verzamelen. En dat je om hulp durft te vragen. Ken je iemand die het vak van je dromen uitoefent? Mooi! Ga met diegene praten. Veel mensen die hun beroep leuk vinden, vinden het fantastisch om erover te vertellen. Maak daar gebruik van. Spreek je droom dus uit naar anderen. Je weet maar nooit of iemand mensen kent waardoor het balletje kan gaan rollen. Daarnaast is het slim om je zo breed mogelijk te ontwikkelen zodat je je eigen werk kunt creëren. Omdat wij alles zelf doen, zijn we in staat zelf initiatieven op te zetten en bijvoorbeeld filmpjes te posten online. Bij veel mensen blijft het bij dromen, maar je moet het gewoon doen. In ons geval begon dat simpelweg met de aankoop van een camera.”



Kimberly Klaver
Actrice
Foto: Jesje Veling

Op welke uitgekomen carrièredroom ben jij het meest trots, en waarom?

“Ik heb al veel mooie rollen mogen spelen. Maar het meest trots ben ik misschien nog wel op mijn rol in Crimi Clowns. Ik speel Katja, een psychotisch en moordlustig meisje in een nogal rauwe serie die ver buiten de comfort zone ligt. Het is echt een totaal andere rol en heel verschillend van alles wat ik hiervoor heb gedaan. Makkelijk zijn de scènes trouwens niet, maar het is zó vet om te doen. Daarnaast werk ik op dit moment als programmamaker en presentatrice voor Linda TV, het nieuwe online televisieplatform van Linda de Mol. Het is doodeng maar tegelijkertijd fantastisch om zelf iets te creëren en de inhoud van een programma mede te bepalen. Daar heb ik een studie voor gevolgd; hbo communicatie, Media en Management, de richting radio en televisie. Dat ik dit allemaal mag doen is het resultaat van jaren hard werken.”

Hoe belangrijk was het voor jou om je droom na te jagen? En waar blijkt dat uit?

“Acteren was altijd al een grote droom. Op mijn zesde speelde ik al films en series na en op mijn twaalfde was ik te zien in de serie “Oppassen”. Ik ben theater gaan doen en heb lessen gevolgd bij dansacademie Lucia Marthas. Inmiddels besef ik dat het voor mij heel belangrijk is om mijn creativiteit te uiten, in welk opzicht dan ook. Ik heb een enorme behoefte aan prikkels. Tegelijkertijd is acteren een manier om te ontsnappen aan de drukte in mijn hoofd en is het duiken in een ander karakter een escape. Niet dat ik niet blij ben met mijn leven, hoor. Maar ik heb gemerkt dat ik rustig en gelukkig word als ik op een set sta. Daarom moest ik mijn droom najagen. Inmiddels ben ik erachter dat ook ander creatief werk me blij maakt, zoals programma’s maken, maar ook schrijven. Ik ben gewoon op mijn best in een creatief beroep.”

Wat is ervoor nodig om je droombaan na te jagen?

“Denk niet dat je je gedroomde carrière niet kunt bereiken. De mogelijkheden zijn namelijk echt eindeloos. Maar je moet de lat wel hoog leggen of zelfs helemaal geen lat hanteren. In de praktijk betekent het vooral gewoon keihard werken, proberen zo veel mogelijk op te steken van cursussen, workshops en studies en leren van andere mensen uit het vak. Neem dus alle informatie die je tegenkomt op als een spons. Blijven doorgaan en niet zeuren is mijn advies. En natuurlijk ga je wel eens op je bek. Ik heb ook talloze afwijzingen gehad en krijg ze nog steeds. Dat is helemaal niet makkelijk en leuk -en soms zelfs heel heftig- maar het hoort er nu eenmaal bij. Bedenk ook: al dat harde werken is voor een goed doel. Ik word echt gelukkig van mijn werk en zou dan ook nooit meer zonder acteren kunnen.”



Lauren Verster
Programmamaakster en presentatrice
Foto: Nico Kroon

Op welke uitgekomen carrièredroom ben jij het meest trots, en waarom?

Ik wist al heel jong dat ik graag verhaaltjes wilde vertellen en dat ik in de media wilde werken. Eigenlijk dacht ik toen nog dat ik camjo wilde worden, camerajournalist zoals dat voluit heet. Dat zijn van die mensen die filmen en tegelijkertijd vragen stellen. Denk aan Frans Bromet bijvoorbeeld of Man Bijt Hond. Ik wilde toen niet perse vóór een camera staan, dat wist ik toen nog niet. Ik vertrok naar Amsterdam als kind van twee biologieleraren en ik kende helemaal niemand in de media. Eigenlijk kende ik überhaupt niemand in Amsterdam. Ik kocht een camera en een montage set, meldde me aan bij de locale omroep –als vrijwilliger- en ben zo aan de gang gegaan. Ploeteren op een zolderkamertje. Ik ben via twee lokale en een regionale omroep, een baantje als tostibakker bij een tv bedrijf en vijftien afwijzingen dan toch terecht gekomen waar ik wilde zijn. Hier, bij de AVROTROS op NPO3 waar ik mijn eigen reportages mag maken. Als ik nu terugkijk had ik allerlei zwaktes en foutjes, en ik ken ze zelf natuurlijk als geen ander, maar dit heb ik toch maar mooi geflikt. Daar ben ik, nu eigenlijk pas, best een beetje trots op.

Hoe belangrijk was het voor jou om je droom na te jagen? En waar blijkt dat uit?

Nou, blijkbaar heel belangrijk. Anders had ik niet tien jaar doorgezet om er te komen. Dat blijkt ook wel uit het feit dat ik er nog steeds werk. Kijk, weet je wat het is met bij tv werken? Het is de meest fantastische baan die er bestaat. Het geeft me zoveel dat ik nooit meer zonder wil. Het geeft je inspiratie, avontuur, teamspirit en nog veel meer. Maar, vergeet niet, dat je er ook heel veel voor opzij moet zetten. Je bent veel en ver weg van huis, slaapt vaak niet in je eigen bed, kunt weinig privé-dingen plannen (want je werk planning gaat altijd voor anders gaat de productie mis) en je kunt niet zomaar je vrienden of geliefde even zien. Je weet vaak niet hoe laat je klaar bent met filmen, heb je jetlags en een moordend schema. Dan moet je het wel heel leuk vinden, anders houd je dat niet vol. En toch, zou ik het zo iedereen aanraden.

Wat is er voor nodig om je dromen na te jagen?

Je moet het denk ik voelen. Als je iets heel graag wilt, ben je ook bereid daar dingen voor opzij te zetten, dat is met alles zo. Ook met dromen op werkgebied. Ook moet het écht zijn, uit jezelf komen. Vraag je eens af ‘waar gaat mijn hart sneller van kloppen?’ en begin dan met een baan in die hoek, dat zou mijn advies zijn. Dus ben je iemand die graag voor anderen klaarstaat in je privéleven, zoek dat dan ook in je werk. Ben je een ge-ordent type, gebruik dat dan in de keuze voor een baan. Bij was dat dus verhaaltjes willen vertellen, dingen willen uitzoeken en vragen stellen. Dat zit er meestal al vroeg in. En dan? Dan moet je gewoon gáán, alle lijntjes uitzetten om ergens te komen. Alle angst, onzekerheid en afwijzingen accepteren en gewoon doorwandelen, hup zo. Op je doel af. Het maakt niet uit als je onzeker bent, de moed wilt opgeven, of bang bent , dat hoort erbij. Gewoon doorwandelen.